گاهی در پروژهها همه چیز از یک جا بههم میریزد؛ نه بهخاطر یک بحران بزرگ، بلکه از دل یک برنامهای که فقط ظاهرش مرتب بوده.
در ظاهر، همه فعالیتها سر جایشان هستند، مسیر بحرانی مشخص است، تاریخها مرتب چیده شدهاند.
اما وقتی پروژه درگیر تأخیر میشود و باید ثابت کنی چرا برنامه جابهجا شده، همان برنامه به ظاهر تمیز، به جای اینکه کمک کند، تبدیل میشود به نقطه ضعف.
اینجاست که جمله تی جی ترانر معنا پیدا میکند:
«برنامه یک اثر هنری نیست.
باید بتواند دفاع کند، توضیح بدهد، و روایت واقعی پروژه را نگه دارد.»
در کتاب «راهنمای جامع تحلیل تأخیرات و دعاوی مالی در پروژههای صنعت ساخت»، دقیقاً این نقطه را باز کردهام؛
اینکه برنامه زمان بندی، اگر درست ساخته نشده باشد با منطق روابط واقعی، با فرضیات شفاف، با نسخههای بهروزشده قابل ردیابی و … در لحظه بحران نه تنها کمکی نمیکند، بلکه علیه شما عمل میکند.
بارها در پروژههای واقعی دیدهام:
وقتی نسخههای برنامه پشت سر هم مستند نشده باشد،
وقتی منطق روابط فقط برای “ظاهر” برنامه پشت هم چیده شده باشد،
وقتی مسیر بحرانی واقعی و مسیر بحرانی روی کاغذ دو چیز متفاوت باشند،
تحلیل تأخیر تبدیل میشود به جدال، نه استدلال.
در بخشهای مختلف کتاب نشان دادهام که چطور میشود یک برنامه را به سلاح تبدیل کرد نه تزئین پروژه.
پی نوشت:
۱- در پستهای بعدی، لایههای بیشتری از این دست موضوعات و محتوای کتاب را با شما به اشتراک میگذارم.
۲- کتاب در مراحل نهایی چاپ بوده و لینک تهیه آن، طی این هفته در دسترس همه عزیزان و علاقه مندان قرار میگیرد.